Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
10 weekjes Venezuela

10 weekjes Venezuela

• 7/8/2006 - Laatste week Valencia

Hey allemaal,

 

Tijd nu voor mn een na laatste week in Venezuela.

 

Deze een na laatste week in Venezuela was wel mijn laatste week in Valencia en dus mijn laatste week bij Sonia in huis. Ik had dus besloten er wat bijzonders van te maken. Helaas moest Sonia deze week elke dag werken (behalve maandag) dus ik kon niet zo heel veel bijzonders met haar ondernemen.

 

Maar maandag konden we nog wat leuks doen (dacht ik) en ik besloot die dag wat meer met haar op te trekken. Sonia had het die dag 'verschrikkelijk' druk, dus van iets bijzonders kwam het niet en ben ik de hele dag weer gewoon op sleeptouw geweest. Dat vond ik wel jammer. Die ochtend ben ik dus met haar bij haar nicht op bezoek geweest, hebben we de auto laten repareren bij een 'neef', en zijn we naar haar moeder in het bejaardentehuis geweest. 's Middags moest ze haar werk van de volgende dag nog wat voorbereiden, dus dat werd ook niets.

 

De rest van de week had ik helemaal vol gepland, ik zou dinsdag ochtend naar de supermarkt gaan en daarna elke avond iets hollands koken. Helaas, dat ging niet door. Ikke dinsdag vrolijk op pad, maar dan blijkt geen enkele pinautomaat het te doen, geen boodschappen dus. Ach, dat doen we morgen dan wel. Die middag heb ik nog wel met Oskar een heuvel vlak bij beklommen. Die wilde ik altijd al eens beklimmen, om zo foto's te kunnen maken van de stad. Dus hup wij de berg op. Het was nog niet eens zo'n hele klim. En ach, het bergbeklimmen verleer je niet zomaar. Eenmaal boven heb ik praaachtige foto's kunnen maken. We zagen toen ook dat de donkere wolken snel onze kant op kwamen en dat het in de verte al begon te onweren. Snel naar beneden dus. We waren ongeveer halverwege tussen het hoogste en het middelste huisje toen het begon te stortregenen en onweren. Ok, ik was binnen een paar seconden doorweekt, en we moesten toch echt verder. Eenmaal bij het middelste huisje konden we schuilen, maar veel zin had het niet echt meer. We hebben daar gewacht tot de bui over was en zijn toen weer verder naar beneden geglibberd. Thuis ben ik snel onder een warme douche gesprongen en heb ik wat droge kleren aangetrokken..

 

Die avond ben ik weer even op stap geweest met Wladimir, Miguel-Angel en Vanessa (je weet wel die van het engels oefenen) We hebben toen een mega pizza gegeten.

 

De volgende dag was het supermarkt tijd. Ik met Oskar op stap om een paar kilo appels te halen en nog wat meer. Die dag zijn we lekker in de weer geweest met het maken van Oudhollandse appelmoes en appeltaart. (Heb ik die jongen toch nog wat bijgebracht :) Die avond ben ik met Oskar, zijn moeder en zijn zus naar het 'colegio de abogados' geweest. Dat was een soort prive aangelegenheid waar alle advocaten en rechtenstudenten in Valencia lid van zijn. Hier zijn dan allemaal vergaderruimtes, een bibliotheek, klaslokalen, een restaurant, een bar, een zwembad en een fitnessruimte. Van alles dus eigenlijk. De hele familie van Oskar zit hier bij het advocatenkoor en ze gingen wat liedjes repeteren, maar ik kon toen mooi mee om even het hele terrein te verkennen.

 

Donderdag kon ik niet veel spannends ondernemen, want de schoonmaakster kwam langs en ik moest dus thuis blijven. Tegen een uur of drie ben ik wel naar de stad gegaan, waar ik met Maria had afgesproken om wat kadootjes voor Sonia te kopen. Juan kwam later ook nog naar het winkelcentrum en we hebben we heerlijk doelloos rondgewandeld. In eerste instantie was ik van plan die avond voor Sonia en de familie van Maria te koken, maar de moeder van Maria was ziek dus dat ging niet door. Toen we terug kwamen van het shoppen heb ik nog wel snel wat pannenkoeken voor iedereen gemaakt en hebben we een stukje van de taart gegeten. En ik kan zeggen dat het typische hollandse eten het goed doet in Venezuela.

 

Die avond zou ik met Oskar en zijn vrienden gaat stappen in Valencia. Toen ik tegen een uurtje of 10 bij oskar aankwam, was iedereen al ladderzat en waren ze een beetje vergeten dat ik ook nog zou komen. Maar ach, omdat het mn laatste week was hebben ze zich een beetje opgepoetst en zijn we toch de stad in gegaan. Maar in zijn dronken bui was Oskar vergeten het goed setje huissleutels mee te nemen en bleek toen we al eenmaal weg waren, dat hij en nog een vriend waarschijnlijk in de tuin moesten slapen. We zijn dus maar in de stad gebleven tot alles zo’n beetje dicht was om zo de nacht voor hun zo kort mogelijk te maken.

 

De volgende ochtend toen ik zo tegen een uur of 8 wakker werd (en heeerlijk had geslapen in mn bedje) keek ik uit het raam en zag de twee jongens daar extreem brak op de tuinstoelen zitten. Sonia was al naar haar werk, dus ik heb de jongens uitgenodigd voor een typisch venezuelaans ontbijt. Ja, en dat kan ik niet maken, dus mochten ze zelf aan de gang. Desalniettemin waren ze heel dankbaar dat ze even mochten komen ontbijten. Ik heb ze na een uurtje weer uit het huis geschopt want ik had met maria afgesproken op de uni om daar afscheid te nemen van haar nichtje (Marianne).

 

Vrijdag avond wilde ik graag een soort van afscheidsfeestje geven, maar omdat ik bang was dat Sonia dat niet op prijs zou stellen had ik helemaal niets georganiseerd. Totdat Oskars moeder me eerder die week zei dat ik ook wel een feestje bij hun in de tuin kon geven. Dat was echt ideaal, want dan kon Sonia naar bed gaan wanneer ze wilde en had ze geen last van de muziek. Maar ja, dit was allemaal wel een beetje kortdag. Maria en haar nichtje konden dus niet komen, want zij hadden andere plannen en voor maria was het dan ook moeilijk om weer thuis te komen savonds. Gelukkig had Oskar nog wel een paar vrienden en hij zou het feestje wel in elkaar draaien. Hmm, mooi makkelijk voor mij. Dus toen ik laat in de middag weer terug kwam van de universiteit waren de voorbereidingen al in volle gang en ik hoefde niets te helpen, als ik maar kwam opdagen. Dus die avond gingen Sonia en ik naar de overkant van de straat om naar mijn feestje te gaan. Er kwamen echt best veel mensen, waarvan ik een groot deel nog nooit eerder had gezien... hmm... Op het laatst bleven de beste vrienden van Oskar over en die kende ik ook allemaal al wel, dus dat was best gezellig. Ben echt verschrikkelijk laat naar bed gegaan.

 

(Oskars Vrienden)

 

De volgende ochtend was ik meer dood dan levend, maar ik moest toch op om afscheid te nemen van Oskar want hij moest die dag zingen met het koor. Dus ik vroeg op. Wat bleek, hij was toch maar niet naar het zingen gegaan, dus we hadden nog de hele dag, grrr. Sonia, was wel weer heel druk met al haar bezoekjes (ik kan me even niet herinneren waar ze die dag zo druk me was, maar ze was in ieder geval niet in het huis). Die middag zijn we nog wel als een soort afscheid met z'n drieen wat wezen eten. Voor de laatste keer een traditioneel Venezuelaans gerecht. En die avond werd ik in de stromende regen opgehaald om naar Maria te gaan, om vandaar uit de volgende dag naar Margarita te vertrekken.

 

En dat is voor een volgende keer.

Reacties (0) :: Geef een reactie! :: Permanente Link

• 4/8/2006 - Terug in Nederland, wk 8 van mijn reis

Hey allemaal,

 

Het werd maar weer eens hoog tijd dat ik jullie op de hoogte stel van mijn belevenissen in Venezuela. Ik zal eerst even laten weten dat ik al weer hoog en droog in Nederland zit, dus deze verhalen zullen misschien wat vreemd overkomen. Maar ik heb nog een hele boel in te halen en het is wel zo leuk om toch alles straks op papier te hebben.

 

Goed dan begin ik maar ...

 

3 weken geleden ...

 

Het laatste wat ik geschreven heb was de verjaardag van Marianne, het nichtje van Maria. Die week was ook niet zo spetterend bijzonder, toch was ik alles al wel een beetje aan het afronden, want het was wel mijn een na laatste week in Valencia. Die week ben ik dus ook nog een paar keer naar de engelse school geweest. Ik kon nu wel helpen bij andere lessen, maar het had wat weinig zin aangezien ik alleen die week nog aanwezig was. Maar het was wel leuk om eens met wat andere leraren te praten en om voor de zoveelste keer eens wat te vertellen over Nederland. Deze week was ik nog wel stijl druk met het maken van de presentatie van Sonia. Sonia (waarbij ik woonde) had namelijk de volgende week een presentatie en het was een beetje mijn taak om een powerpoint presentatie in elkaar te draaien. Op zich niet zo moeilijk, maar als er elke dag weer een beetje bij komt of er moet telkens weer wat verandert worden, dan kun je er akelig lang mee bezig zijn. Woensdag heb ik er nog even tussenuit kunnen knijpen om naar een voorstelling van het koor van Oskar te gaan. Hij zit namelijk bij het koor van de universiteit en ze gingen als een soort van liefdadigheids actie een paar liedjes zingen in een bejaarden tehuis (ja ik kom echt niet weg bij de bejaarden) Maar het was wel een leuke voorstelling ook omdat ze typisch Venezuelaanse liedjes zongen. (was het ook nog een beetje cultureel)

 

Donderdag kwam een zoon van een vriendin van Sonia wat ophalen van haar presentatie (wat toevallig) en hij wou zijn engels wel een beetje oppoetsen. Dus ik had meteen een date voor die avond . Die avond werd ik dus op gepikt door Wladimir (die zoon van die vriendin) zijn vriendin, Vanessa en Miguel-Angel (een vriend) die dus het eigenlijke probleem bleek te zijn. Die arme jongen was niet bij mij weg te slaan, hij wilde ineens ook 'engels' leren :) Maar het was wel een hele gezellige avond, want in de kroeg bleken nog meer vrienden van Wladimir te zijn. En natuurlijk…. iedereen danst en dat is altijd leuk!

 

Vrijdag had ik met Maria afgesproken om met haar naar de uni te gaan, want daar kun je cd's voor 1000 Bolivar kopen (1 euro is +/- 2500 Bolivar) en daar moest ik natuurlijk wel even gebruik van maken. Dus, hup, in de bus naar de uni. Toch best tof, dat je na een tijdje het openbaarvervoer een beetje door hebt. Omdat Maria nu in het laatste jaar zit organiseren zij en haar jaargenoten elke vrijdag een maaltijd om te verkopen, om zo geld te verzamelen voor een groot afstudeer feest. Dus eerste heb ik daar een 'lekker' broodje worst gegeten. Daarna zijn Juan Maria en ik maar eens op zoek gegaan naar de typische muziek van daar. Heb in totaal 10 CD’s meegepikt. Smiddags had maria nog les en ben ik samen met Juan naar de bieb gegaan om de powerpoint presentatie van Sonia naar een vriendin te mailen. Helaas was ik zo snugger geweest om mn USB in het huis te laten liggen, dus die moesten we eerst nog even op halen (ach de benzine kost toch niets). Al met al waren we best een tijdje bezig en ik had Sonia min of meer gezegd dat ik ongeveer om 4 uur wel thuis zou zijn. Ach ja mooi moment om zelf eens een beetje venezuelaans te zijn. Helaas toen ik haar probeerde te bellen kon ik haar niet bereiken en liep alles toch een beetje uit de hand. Want na de uni gingen we nog even bij een vriend van Juan op bezoek en daarna nog even langs Marianne want die had die dat het nationaal kampioenschap speerwerpen gewonnen. Oftewel, zij is de beste speerwerpster van Venezuela, dus dat moest even gevierd worden.

 

Om een uur of 10 kwam ik pas thuis. Kom ik aan, zit daar Oskar met een paar vrienden ladderzat in de voortuin. Hij had de hele dag op mij zitten wachten. Wat bleek, Sonia had nog een taakje voor mij wat ik moest melen, maar omdat ze zelf die middag weg was moest Oskar maar op mij wachten tot ik terug kwam en het mij vertellen. Arme jongen. Maar ach, tis een venezuelaan, dus toen bleek dat ik maar niet terug kwam had hij wat vrienden uitgenodigd en zijn ze maar aan het drinken geslagen. Dood grappig. Een van zijn vrienden lag midden in de tuin op de grond toen ik terug kwam. Ik heb dat meeltje de volgende dag maar gestuurd.

 

De volgende dag had ik een feestje van Claudia een vriendin van Maria. Helaas kon ik daar niet heen, want Sonia had ook een verjaardag en ze vond het wel heel leuk als ik mee ging. (ik kom nooit weg tussen de oude wijven) Ach, ik ging ook wel graag mee, want het was wel bijna de laatste week dat ik bij haar was. Achter af was het feestje best wel gezellig. Die familie bleek echt helemaal gestoord te zijn en alle ooms en tantes stonden de hele avond te dansen op allerlei soorten muziek. Dus ook op de muziek wat een beetje meer voor jongeren was. Hihi. We gingen rond een uur of 1 weer terug, wat op zich wel goed was, want ...

 

De volgende dag moest ik om 5 uur op om naar het strand te gaan met Oskar en zijn vrienden groepje. Akelig vroeg dus. Maar gelukkig bleek dat Oskar zelf ongeveer 1 uur had geslapen en wat van zijn vrienden volgens mij helemaal niets, want die waren nog zat toen wij aankwamen. Dus die dag begon goed. We gingen met de taxi naar het busstation vandaar met de bus naar het Puerto Cabello en vandaar weer met de taxi naar het strand 'Rosas'. Natuurlijk werd er wel eerst wat Sangria en Wodka in geslagen. Nee, voelde me niet helemaal op mn plek tussen al die 18-19 jarige pubers, maar ach, strand is strand. Het werd nog even helemaal drama toen een jongen en een meisje hun relatie verbrak, hierdoor werd de hele groep natuurlijk verdeeld in twee kampen. Drama! Gelukkig gingen we niet veel later terug naar huis. Waarna ik die nacht 11 uur heb geslapen om alles weer een beetje bij te slapen.

 

Nou dit is voorlopig weer heel wat lees werk. Ik zal de volgende 2 weken er snel een keertje bij zetten.

Reacties (0) :: Geef een reactie! :: Permanente Link

• 13/7/2006 - Forza Italia!!!

Hey allemaal,

 

Afgelopen week begon een beetje saai. Gelukkig had ik mijn werk in het schooltje, dus smiddags kon ik tenminste ergens heen. Woensdag was het onafhankelijksdag, dat betekende een dagje vrij. Ze hebben hier echt heel veel vrije dagen in het jaar. Alles is zo´n beetje een excuus om niet te werken. Ik zou die dag met maria en haar broertje wat leuks gaan doen, want zij hoefden ook niet naar school. Helaas ging dat niet door, omdat Juan wel moest werken en er dus geen auto was om ergens heen te gaan. Snik. Die dag was wel de wedstrijd frankrijk-portugal. Ik had met Oskar (de buurjongen) afgesproken om die te gaan kijken met zijn vrienden.

 

Helaas ging dat ook niet door. Arg, wat heb ik me geergerd die dag. Ik ging sochtends met Sonia naar haar broer en bij haar moeder op bezoek. Genoeg tijd om smiddags de voetbal wedstrijd te bekijken zou je denken, maar niet in Venezuela. We hadden gepland o mom 2 uur terug te zijn, we waren om 4 uur smiddags pas weer in het huis. En toen moisten we nog middag eten. Daar ging het gezellige voetbal kijken. De hele tijd terwijl Sonia met haar broer, danwel verpleegsters in het bejaardentehuis aan het praten was heb ik me doodverveeld. Op zich gebeurd dat wel vaker, maar nu had ik dus een keer plannen, en ging dat niet door, ik kon wel huilen!

 

Om 4 uur gingen we met een buurvrouw naar een restaurant om wat te eten. Ook niet heel spannend, maar daar konden we wel het laatste stukje van de voetbal wedstrijd zien. De volgende dag was een heel stuk leuker. Of meer de avond. Ik ging voor het eerst (ja je leest het goed) stappen in Valencia met Carlos. Je weet wel, die jongen met die mega auto en veel te veel geld. Ik heb dus ook geen enkele leer aangeboden om de drankjes te betalen, leek me niet zo nodig. Maar het was super gezellig. Helaas was het donderdag avond en hier is dat niet zo´n mega stap avond, dus de cafees en discos waren een beetje leeg. Maar tegen een uur of 1 kwam het toch wel op gang en gingen we naar een wat populairder discotheek. Eenmaal binnen realiseerde Carlos zich dat hij een beetje vergeten was dat in deze disco op donderdag avond mannelijke strippers optreden. Haha, ja zeker, ik heb eens goed naar deze mannen gekeken. Doodgrappig.

 

Vrijdag mocht ik in mijn klasje de les geven. Dat ging best goed, ik stelde ze vragen en die mochten ze dan beantwoorden. Een beetje stom was dat de leraar bijna al mijn vragen beantwoorde. Zo leren de studenten toch geen engels! Die avond belde Carlos me of ik de volgende dag mee ging naar het zwembad, dat was natuurlijk prima. Dus de volgende dag werd ik al om 9 uur opgepikt. (voor de duidelijkheid dat is dus 9.45) Ach, maar voor de arme venezuelaan was het echt veel te koud om te zwemmen, de zon scheen namelijk niet. Hihi. Ik heb me prima vermaakt hoor. En zo tegen de middag kwamen zn vrienden ook langs en hebben we een potje gebasketbald. Even een voordeel van Venezuela: hier ben ik dus helemaal niet klein, en kan ik aardig mee komen in een potje basketball!

 

Zoals jullie vast nog wel weten, zondag was de grote dag. Finale frankrijk-italie. Ik heb de wedstrijd met de vrienden van Oskar in een cafeetje gekeken. Of meer, we zijn naar een cafeetje gegaan, hebben er gezellig wat gekletst en als de mensen begonnen te schreeuwen keken we naar de tv. Ik had Oskar in een oranje t-shirt gehesen en heb zelf ook wat oranjes aangetrokken, men moet natuurlijk niet vergeten wat de belangrijke teams zijn. Toen na een bloedstollende wedstrijd Italie had gewonnen, zijn we met zn allen de straat op gegaan om dit te vieren. (stukje venezuelaanse mentaliteit: als frankrijk had gewonnen hadden we dit ook gevierd)

 

Deze week stond voornamelijk in het teken van Sonia helpen met haar werk. Ze moet een of andere mega presentatie geven en tja, in haar drukke leven heeft ze geen tijd om alles zelf te doen.  Moet zeggen dat he took wel een beetje veel is om in een week voor te bereiden, maar onder hand is de deadline al een paar keer verschoven, dus dat valt ook wel weer mee. Wat ik zoal doe. Ik draai de powerpoint presentatie in mekaar, ik ga naar het kopieerhuisje om hele boekwerken te kopieren, ik typ alles uit wat ze me geeft, en ik scan boeken voor de handout. Aardig wat dus. Vandaar dat ik ook niet veel tijd had om eens lekker in het internetcafee te gaan zitten om mijn verhalen te typen.

 

Maandag werd ik plotseling uit mijn engelsklasje gehaald door Maria (waar kwam die vandaan??).Ik moest echt direct mee, want Marianne (haar nichtje) vierde haar verjaardag. Dit resulteerde in een behoorlijk venezuelaanse aangelegenheid, waarbij ik dus heel vroeg uit de les werd gehaald om vervolgens tot een uur of 6-7 te wachten tot alle verjaardagsgasten er waren. Maar het was wel heel gezellig, want ik had Juan en Maria al een hele tijd niet meer gesproken. En bij het aansnijden van de taart, hebben Maria en ik een nederlands verjaardagsliedje gezongen. Helaas gingen we redelijk vroeg al weer naar huis, want maria moest de volgende dag weer om 5 uur op. Maar gezellig was het wel.

 

Dat was het wel weer zo´n beetje, als ik weer wat spannends beleef zal ik zo snel mogelijk mailen. Het zou toch haast moeten, aangezien ik bijna mijn laaste week in Valencia in ga.

 

Groetjes!

Reacties (0) :: Geef een reactie! :: Permanente Link

• 27/6/2006 - weer terug naar het Valencia leven

Hey allemaal,

 

Ik loop nu echt dramatisch achter met mijn verhalen, maar ik typ maar gewoon door.

 

....

 

Al het spannende touren is nu afgelopen. Die vrijdag dat ik terug was heb ik maar eens goed uit geslapen. Ja je ziet het goed, ik ben niet naar Joga geweest. ooooh

Zaterdag heb ik weer lekker met Sonia langs al haar vrienden en familie getourd, beetje saai, ik ken die mensen niet. Maar savond ben ik met haar en een vriendin naar het strand vertrokken. De zus van die vriendin, heeft namelijk een penthouse aan het strand. Super groot dus, er waren wel 10 bedden en een mega keuken en zitkamer. Wij waren er met zn drieen. het was al donker toen we aankwamen, dus ben ik maar gaan zwemmen in het zwembad beneden (klinkt allemaal goed he)

 

De volgende ochtend zijn we vroeg opgestaan om naar het strand van Morrocoy te gaan. Dit strand bestaat uit allemaal kleine bounty eilandjes, waar je met een bootje heen moet, super tof. Helaas is het wel een beetje saai met twee oude wijven op het strand, maar ik heb lekker geploeterd in het water, ach ik vermaak me altijd wel.

 

Savond was het al een beetje laat toen ik naar Maria ging, dus iedereen zat helemaal in de stress dat ik alleen in het donker reisde. aaah!! Maar ik ben veilig aangekomen. Volgens Sonia is 70% van de taxichauffeurs niet te vertrouwen. Ik neem aan dat dat een beetje overdreven is, anders weet ik neit of ik weer terug kom :( (grapje grapje, ik neem heus geen risicos hoor en ik kom echt wel terug)

 

Tja, en na zondag komt dus maandag en is het voor de familie Perez opstaan om 5 uur. En ikke dus ook. Ik ging met maria mee naar de universiteit om toch maar eens te kijken of ik de mensen hier nog wat engels kan bij brengen. Moet zeggen dat ik het best gezellig vind om zo om 6 uur bij de bushalte te wachten met alle studenten, maar misschien is dat omdat ik dat natuurlijk niet elke dag hoef te doen. Op de uni daar ben ik echt een bezienswaardigheid, hmmm.

 

Na een paar uur te hebben gewacht, kon ik dan toch eindelijk met de docent engels praten. Oei, vanaf het begin merkte ik al dat ze mij er liever niet bijhad. De docent die maria had gezegt dat ik wel kon helpen, was toevallig op vakantie, en deze andere mevrouw had er dus eigenlijk helemaal geen zin in. Ai, daar ging mijn baantje. Een vriendin van Maria tipte dat ik maar eens moest gaan vragen bij een engels school ergens midden in de stad. Dat leek ons dan maar een beter plan. Donderdag konden we de directrice van die school opzoeken. Ach, nog een beetje extra vakantie is niet zo erg :)

 

Dinsdag avond kwam een ´neef´van Sonia ons opzoeken met een ´zoon´ (sorry, snap echt niets van die families hier) En die zoon moest mij maar eens een dagje mee uit nemen. Dus de volgende dag kwam hij aangereden in zijn meeeeeeeeega auto om mij mee uit eten te nemen in een of andere prive-aangelegenheid. Zoals je ziet, had deze ´zoon´ redelijk wat geld. Ik vond het echt mega-grappig. Om in de auto te komen, moest je echt klimmen. Paps, als hij nog weer eens langskomt maak ik een foto van de auto. Het eten was best gezellig en we hebben een beetje rondgewandeld over het ( je raadt het al) golfterein dat te vinden was in deze prive-club-bla-aangelegenheid.

 

Donderdag kon ik dus terecht bij de engelse school. Ze vonden het allemaal wel prima dat ik wat wou assisteren en ik mocht meteen bij een les bij gaan zitten. Was best gezellig eigenlijk al heb ik natuurlijk  niet echt veel geholpen. Vrijdag kon ik weer terug komen op de school, wat ik ook gedaan heb. Ach ik heb nu een beetje een tijdsbesteding hier. En misschien kan ik straks wat meer assisteren, tis voor iedereen natuurlijk een beetje wennen.

 

Ok even wat anders:

 

Wie is er wel eens op een bounty eiland geweest?? Of iets dat je zeg maar paradijs kan noemen??

 

Wat ik dus afgelopen zaterdag gedaan heb, kwam aardig in de buurt. Ik was uitgenodigd mee te gaan op een bootreis met de buurjongen (Oskar) en zijn ouders. Deze bootreis was in het nationale park Morocoy (waar ik vorige week ook met Sonia ook geweest ben) Het was echt super-tof! We vertrokken om 10 uur met de boot uit de haven in Tucaca. Op de boot waren zo´n 30 mensen van alle leeftijden, maar toch voornamelijk jongeren.  Nadat we vertrokken waren begon het feest. De muziek werd aangezet (best hard eigenlijk, voor nederlandse begrippen) en iedereen begon midden in de boot te dansen. Ik voelde me een beetje ongemakkelijk, maar iedereen ging echt helemaal uit zijn dak. Iedereen had zijn eigen eten en drinken (zeg maar drank) meegenomenen en ging feesten op de boot, terwijl we van het ene tropische eilandje naar het ander vaarden. Het was echt bizar. Een eilandje (Cayo Sobrero) had een strand dat ´la pisina´ (het zwembad) werd genoemd. Het was ook echt een zwembad! Stel je voor een strand waar het water zo warm was en zo helder was als in een zwembad. Echt heel vreemd, maar het bestaat dus! Wow, het was echt een geweldige tour en iedereen was heel vrolijk. Natuurlijk aan het einde van de reis wat dronken, maar dat was eigelijk nog grappiger. Die venezuelanen maken er echt een gezellige dag van!

 

Zodra ik terug ben laat ik jullie de foto´s zien, die moeten gewoon super mooi zijn!!

 

Savonds waren we bekaf, we hebben gegeten bij een zus van Oskar (dochter van de familie). Zij had echt een mega soep voorbereid. Maar daarna, gingen we snel naar huis om te slapen.

 

Dat was het weer, ik heb jullie aardig bij gekletst. Gelukkig maak ik nu door de week niet zo veel mee, dus is het wat makkelijker om de boel bij te houden. Jullie horen weer snel van me!!

 

Ilse

Reacties (4) :: Geef een reactie! :: Permanente Link

• 26/6/2006 - touren met Elke

hey allemaal,

 

Ik heb weer gezonde moed om te typen, maar kijken hoe ver ik vandaag kom.

 

....

 

Daar stond ik dan in het donker op het busstation in San Cristobal (ik maak het even spannend) Elke gebeld of ze me komt halen, en Sonia gebeld om haar gerust te stellen dat ik over was gekomen. Komt er een neger op me af die vraagt of ik ilse ben, en of ik hem nog ken uit duitsland... Ja dat was dus een grapje van Elke, ze had haar vriend op me afgestuurd met een paar zinnetjes ingestudeerd. Ik schrok me dood!

 

Die avond zijn we met zn allen nog even de kroeg in gegaan we lagen vrij laat in bed. Van het op tijd opstaan kwam de volgende dag niet zo veel terecht, maar smiddags zijn we wel doodleuk met een andere vriend van elke de kroeg ingedoken. Supergezellig, elke en Alfredo hebben aardig doorgedronken, ikke niet, dan merk je hoe de gespreks onderwerpen veranderen met het alcoholpercentage. Die avond waren we te moe om nog eens te gaan stappen en we moesten de volgende dag vroeg op voor onze grote reis.

 

De volgende ochtend gingen we op tijd naar de gastouders van Elke, want het was vaderdag (pap, nog een vrolijke vaderdag gewenst, sorry dat ik misschien wat laat ben) Helaas kwam Pedro, de neger van het busstation, die een auto had en ons naar Punto Fijo zou brengen, een beeeetje later. We vertrokken dus rond een uur of 12. Waarom staan we uberhaupt nog vroeg op hier? Omdat we nooit in 1 middag in Punto Fijo konden komen gingen we eerst naar Maracaibo. Een stad halverwege onze reis, aan de kust, en megagroot. De reis ging niet helemaal voorspoedig en we moesten regelmatig stoppen omdat Pedro wat hoorde wat niet goed was. Dan werd de motorkap weer open gedaan en er een schroefje vast gedraaid.

 

En op een gegeven moment ging het dus goed mis. We waren vlak voor Maracaibo en een vrij essentieel deel van de auto begaf het een beetje (ik zal maar niet zeggen wat het was, om niemand ongerust te maken) we zijn wel tot Maracaibo gekomen en daar pikten wat vrienden van Pedro ons op. Hij heeft de auto (wat onverantwoord) de stad in gereden en elke en ik zijn in de andere auto gaan zitten. Vanwege wat geplande reparaties besloten we de volgende dag maar in de stad te blijven. Dus hup, die avond nog met zn allen de kroeg in. We lagen vrij laat in bed, dus van het hele stad bekijken kwam de volgende dag niet zo veel. We zijn smiddags/savonds nog even naar een winkelcentrum geweest en vanuit de auto de stad bekeken.

 

De volgende ochtend waren we wel redelijk vroeg op om onze reis voort te zetten. We gingen van Maracaibo naar Punto Fijo. het was een hele interessante reis, want de omgeving veranderde langzaam van bebost naar woestijn achtig. Er kwamen steeds meer cactussen bij en er waren steeds minder bomen. Ow, had ik al verteld dat die ochtend de accu stuk ging, hihi, elke en ik moesten nu telkens als we weg wilden de auto duwen. Vlak bij Coro (een stad in het noorden) begon het echt te hozen en we besloten in een restaurantje wat te gaan eten. De auto moest dus aanblijven omdat we in de modder die auto natuurlijk nooit weggeduwd kregen, maar de benzine kost toch geen klap. In het restaurantje hebben we echt super gegeten. En aangezien we de eigenaar beloofd hadden wat reklame te maken zeg ik jullie: als je toevallig een keer vlak bij Coro bent, ga eten in een blauw restaurantje met een draak op de muur geschilderd, tis echt super lekker en heel goedkoop!

 

Niet veel later waren we in Punto Fijo, of eigenlijk in Punto Cardon. Na wat heen en weer gereis en wat geruzie, kwamen we dan ook eindelijk bij de tante van Elke. De volgende dag hadden we echt geen zin in reizen dus gingen we lekker dichtbij naar een soort van Club. Hier was een strandje met een restaurant en een zwembad met cafe. Hier hebben we dus ook de wedstrijd Nederland-Argentinie gekeken, moet zeggen dat het wel een beetje saai was. Savonds ben ik nog even alleen met Pedro op pad geweest, omdag elke nog heel wat had bij te kletsen met oude vrienden. Dit betekende trouwens wel dat ik de auto allen moest aandrukken, en het is me wonder boven wonder gelukt.

 

De volgende dag gingen we weer verder met onze wereldreis, want elke moest voor zaterdag in San Cristobal zijn om een klasgenoot van ons (Bart, voor ingewijden) van het vliegveld te halen. Tussen Punto Fijo en Coro kwamen we langs de 'Medanos' dit is een soort mini woestijn gebied. Als je er boven op staat kun je aan alle kanten de bomen weer zien.

(los Medanos)

 

We zijn nu even in Coro wezen kijken, want dat is dus een wereld beroemd stadje, met heel veel koloniale huizen. Helaas, hebben wij ze niet kunnen ontdekken. Pedro is ook niet zo van de culturele dingen, dus we hebben ook niet heel lang gezocht, jammer. Tegen de avond kwamen we weer in Valencia aan. In eerste instantie zouden Pedro en Elke blijven slapen, maar Sonia deed een beetje raar, dus het leek ons verstandiger dat zijn een stukje verder zouden rijden om een hostel te zoeken.

 

Het einde van mijn avontuur....

 

 

Reacties (0) :: Geef een reactie! :: Permanente Link

• 23/6/2006 - De begravenis (Merida)

(lees eerst het onderstaande bericht!!! (ik ben er weer))

Was ik weer.

 

In Merida werden we opgepikt door 3 ´neven´ van Sonia. (Het begrip neef, nicht, tante, oom, nemen ze hier heel ruim, als iemand enigzins familie is gebruik je het) We werden naar het huis gebracht van een andere ´neef´om ons te douchen en om te kleden. Met z´n allen vertrokken we daarna naar het mortuarium, waar we de rest van de ´familie´ ontmoetten. De jongen die overleden was was een buitenechtelijke zoon van een echte neef (geloof ik) van Sonia. Het is echt een heel triest verhaal. Die jongen was 20 jaar oud en is omgekomen in een auto ongeluk. Hij reed met zijn vriendin en een vriend in Caracas toen een auto op de andere weg helft een wieldop verloor. Deze wieldop is echt precies tegen hem aangevlogen en hij was op slag dood. De vriend en vriendin hadden niets. Deze jongen had echt alle pech in de wereld.

 

In het mortuarium zitten de mensen echt constant te bidden voor de jongen, ze wisselen hierbij elkaar constant af. Het was echt een treurige omgeving. Omdat de ´neven´ van Sonia de jongen niet zo goed kenden ben ik met hun na een tijdje weggegaan om wat te eten. Sonia is later ook komen eten en is daarna direct weer terug gegaan. Ik ben toen met de jongens naar de wedstrijd Brazilie-Kroatie geweest in een kroeg. Super gezellig! Beetje krom op een dag dat eigelijk de hele familie rouwt. In de kroeg werd stevig gedronken, ikke ietsje minder natuurlijk. Daarna sprongen we in de auto om.... weer naar het mortuarium te gaan! Daar wist ik niets van. Ik voelde me echt een beetje schuldig om met drank op naar een mortuarium te gaan, al is dat blijkbaar in Venezuela de gewoonste zaak van de wereld. Gelukkig kon ik al snel met een andere ´nicht´ mee naar het huis waar we sliepen.

 

Op woensdag was de echte begravenis. Deze was pas smiddags, dus zijn Sonia en ik nog eerst naar een touristische markt in Merida gegaan. En wat kwamen we daar tegen: twee jongens uit Nederland! (Herkenbaar aan een oranje Heineken T-shirt) Heel grappig.

Tegen de middag gingen we weer naar het mortuarium waar tet lichaam naar een kerk op het kerkhof werd gebracht. Daar werd een korte mis gehouden, waar ik weinig van verstond, maar vergeleken bij die van Opa stelde het niet zoveel voor. De kist werd daarna naar het graf gedragen en iedereen liep mee. Bij het graf werd de kist in het graf gelaten in een soort van betonnen kist. Deze kist werd daarna zonder veel ceremonie dicht gemetseld en de bloemen werden er bovenop gegooid. Heel raar. Moet zeggen dat ik liever in Nederland wordt begraven, want dit is zo direct. De begravenis is echt het in de grond stoppen van iemand, arme jongen.

 

Die middag ben ik met Sonia meegeweest om alle familie in Merida te bezoeken, dodelijk saai. De volgende dag zou Sonia weer richting Valencia vertrekken en zou ik een dagje langer in Merida blijven om op Vrijdag naar San Cristobal te gaan. Dat liep dus anders.

 

Sonia ging die dag met familie naar Barinas en ik ging lekker rond sjouwen in Merida. Toen ik tussen de middag weer in het huis aankwam om te eten, belde Sonia. De weg van Merida naar San Cristobal was heel slecht en ik moest ook maar via Barinas reizen. Daar ging mijn vrije dag!  Ik had trouwens geen idee waar Barinas lag en nam dus aan dat het in ieder geval richting San Cristobal was. Dus ik werd op stel en sprong naar de bus naar Barinas gebracht.

 

De reis naar Barinas duurde 4 uur! (van Merida naar San Cristobal is normaal gesproken 4-5 uur) Het was wel een hele mooie reis, want het landschap veranderde heel mooi. (helaas zat ik niet bij het raampje, dus ik heb er geen foto´s van) Halverwege kwamen we langs het koudste punt van Venezuela, waar inderdaad iedereen met jassen aan liep. Op dit punt groeide niets, alleen een hele bijzondere plant (sorry, naam vergeten), daarna gingen we langzaam weer naar de tropen, tot in Barinas waar het stik heet was. In Barinas werd ik opgepikt door Sonia en de echtgenote van een van de ´neven´. Het was al avond, dus veel anders dan slapen heb ik niet gedaan in Barinas. Ow ja, en sjacherijnig zijn. Want ik was er toen achter gekomen dat ik nu 8 uur ging reizen omdat een reis van 4-5 uur misschien 6 uur zou duren. wow, ik was niet te genieten.

 

Nou die acht uur werd het ook niet. De volgende dag vertrok ik al vroeg naar San Cristobal om rond een uur of 2-3 aante komen. Nee helaas. Er was een brug stuk gegaan en we hebben zo´n 5 uur stil gestaan! Ik kwam pas om 8 uur savonds aan. Jee!

 

Ok, nu heb ik geen zin meer om te typen. Mijn hele vakantie met Elke, komt een andere keer. Kan al vast zeggen, dat het een heel avontuur was :)

 

Ilse

Reacties (3) :: Geef een reactie! :: Permanente Link

• 23/6/2006 - Ik ben er weer

hey allemaal,

 

Ik ben weer terug in Valencia. Ik hoop dat jullie mijn verhalen niet te hard gemist hebben. Of misschien hebben jullie de tijd wel nodig gehad om een beetje bij te lezen :)

 

maar ja, zoals het is met lang wegblijven, dan is er ook weer veel te schrijven (zie de verhalen van johan). Ik zal er even doorheen sjezen.

 

Het weekend voordat ik naar Merida vertrok ben ik samen met Sonia en een vriendin van haar, haar man en kinderen naar Yaracuy geweest. In Yaracuy is een exotische bloementuin bij een voormalige (ik geloof) Spaanse missiepost. Dat was best interessant. Alle exotische bloemen die je in Nederland in boeketten ziet groeien daar gewoon in het wild. Ik vond het wel jammer dat het meer een soort van botanische tuin was waar alle bloemen op volgorde stonden en dat het niet echt een park was ofzo. Desalnietemin heb ik heel wat bloemen en bomen gezien.

 

Hoewel we wel 3 uur in de auto hebben gezeten om er te komen, gingen we al snel weer weg (beetje Venezuelaans). Op de terug weg zijn we nog even gestopt in Puerto Cabello en hebben we een militaire basis bezocht. Ha! dat lukt een gewone tourist niet, maar de man van Sonias vriendin was militair dus we konden er zo op. Dus wel hebben even bootjes gekeken. Daarna gingen we naar het restaurant van de vriendin van Sonia. Super chique!! Was een soort van mega-parasol-overkapping waarin ook de keuken was enzo. Buiten die parasol was een prive zwembad en er waren ook 20 appartementjes. Voor Venezuelaanse standaarden hebben we volgensmij super duur gegeten. De prijs was te vergelijken met gewoon restaurant in Nederland, hihi.

 

Zondag ging ik met Maria naar haar tante om gezellig te eten. Haar tante is jehova getuige en ow wat was ik blij dat ik het excuus kon gebruiken dat ik niet zo goed spaans kan, en dat lezen al heel moeilijk voor mij is. Wel jammer dat je met zulke mensen niet een maaltijd kunt hebben zonder over het geloof te praten.

 

Wat er maandag gebeurde heb ik al wel zo ongeveer verteld. Na het bericht dat een soort van familie lid van Sonia was overleden zijn we de hele dag wezen stressen om die avond te kunnen vertrekken. Was wel grappig. Eigenlijk zou savonds een vriend van de zoon van Sonia langs komen ´zodat hij mij kon ontmoeten´. (Volgens mij wou Sonia dat ik met hem ging trouwen of zo, beetje raar) Maar dat ging dus niet meer door. Is hij smiddags nog even langs gekomen en heb ik toestemmig gekregen om een uurtje met hem en zijn zusje en Oscar mijn buurjongen naar de kroeg te gaan. Helaas voor Sonia, was dat voor mij toch echt te weinig om verliefd op hem te worden. Hihi.

 

Savonds dus met de bus naar Merida. Dat is zo´n 10 uur reizen. We vertrokken om ongeveer 10 uur en we kwamen om 9 uur de volgende dag aan. Dood normaal hier.

 

Ik ga nu verder onder een nieuw kopje (om het overzichtelijk te houden)

 

Ilse

Reacties (0) :: Geef een reactie! :: Permanente Link

• 12/6/2006 - Straks naar Merida

Hoi allemaal,

 

Ik hoop dat jullie nog niet genoeg hebben van mijn (soms wel lange) verhalen. We zitten namelijk pas op week 3 :)

 

Ik zal even beginnen met wat minder goed nieuws. Een zoon van een neef van Señora Sonia is gister omgekomen in een auto ongeluk. Waarschijnlijk moeten we vanavond dus vertrekken naar Merida voor de begravenis. Dit is ook de reden dat ik nu even achter de computer kruip om snel wat te vertellen over wat ik de afgelopen week heb meegemaakt. Het is hier een beetje hectisch.

 

Als het goed is ben ik gestopt bij vorige week zondag. Dus hier komt maandag. Maandag ben ik (ja raad maar eens) weer naar yoga geweest :) Ik ben al bijna professional. Na de yoga les ben ik met een paar vrouwen van yoga naar een weeshuis geweest om daar kinderen een beetje yoga les te geven. Dit was best moeilijk omdat ik geen yoga kan en geen spaans, hmm. Ik kon ze dus de oefeningen die ik niet ken niet uitleggen... Maar het was heel interessant om eens in een weeshuis te zijn. Best raar, want daar zitten hele gewone kinderen en ze doen hele gewone dingen, maar ze hebben geen huis...

 

Die middag maakte ik kennis met mijn buurjongen Oskar, hele aardige jongen. Beetje wijs voor z´n leeftijd (hij is 19), maar het is wel prettig om zo af en toe eens met mensen van je eigen leeftijd te babbelen, aangezien ik op maria na zo´n beetje de hele tijd tussen oude wijven zit :) ´s Middags werd ik plotseling opgehaald door het nichtje van maria, Marianne, om na een optreden van een tante en naar die bioscoop te gaan. Super leuk dus. Ja, ze kon niet echt bellen, want de stroom lag er die middag af.

 

Dus hup in de auto, en op pad. Het optreden was wel grappig. Het was van een muziekschool, en elke student (waaronder Marias tante) moet slagen voor z´n optreden om naar het volgende niveau te gaan. Er waren dus mensen bij die enooorm fals zongen. hihi. Marias tante deed het wel goed, maar ik weet niet of ze geslaagd is. Daarna naar de film met Marianne haar zusje en twee vriendinnen. Super gezellig dus. We moesten even wachten voordat de film begon, dus zijn we bij de Mac een ijsje gaan eten. En daar zagen we een Venezuelaanse soapster. Ik kende hem natuurlijk niet, maar ach, het was wel grappig.

 

De film was drama! Ik weet niet meer precies hoe hij heet, maar het kwam er (volgens mij) op neer, dat de hoofdpersoon een meisje zocht (waarom, mag joost weten) en daarbij zoveel mogelijk mensen dood schoot, of zoiets. Niemand snapte de film, en Mariannes zusje is maar gaan slapen.

 

De volgende dag ben ik met Sonia naar het historische centrum van Valencia geweest, want ze moest daar wat boodschappen doen. Het centrum viel een beetje tegen, maar de kerk was wel mooi. Op woensdag ging ik met Sonia en een vriendin van haar (en natuurlijk ook een vriendin van mij, want ze zit ook op yoga :) naar  de termale baden van Trincheras, dit ligt iets ten noorden van Valencia. Super grappig.

Zoals je al snapt, gaan over het algemeen mensen van mijn leeftijd niet naar thermale baden, dus ik was bij lange na de jongste van het hele complex. Het water was trouwens super heet, maar waar ik voetje voor voetje in schuivelde stapten al die oude taarten zo het water in!! Volgens de vriendin van Sonia lag het er aan dat de venezuelanen gewoon veel warmer bloed hebben. Ach, het zal wel. Na een beetje gebadderd te hebben gingen we naar onze masage. Of te wel, het modderbad. Je werd van boven tot onder ingesmeerd met modder, dit helpt bijvoorbeeld tegen reuma of artritis en nog veeeel meer kwaaltjes waar ik geen last van heb :) Akelig grappig, al die oude wijven waren met modder natuurlijk nog veel lelijker, dan zonder. Ik ben trouwens blij dat ik geen idee heb hoe ik er uit zag! Tegen de middag gingen we weer naar huis.

 

Aangezien ik al wel aan zag komen dat ik donderdag en vrijdag waarschijnlijk weer niets te doen had, heb ik maria gevraagd of ze misschien kon winkelen. Dus donderdag heb ik een paar uurtjes met maria in de stad rond gehangen, maar maria moest al weer op tijd naar huis, aaah. Maar..... die avond was er een feest van medicijnen. En het nichtje van Maria, Marianne, die medicijnen studeert had mij uitgenodigd om mee te gaan. Super tof dus. Om een uur of 6 werd ik al opgepikt en bij haar thuis kwamen nog twee vriendinnen van haar. We hebben ons gezellig opgetut en tegen een uur of 11 zijn we naar het feest gegaan. Wat heb ik het gemist zeg om eens gezellig te gaan stappen. Het feest was best zoals een studenten feest bij ons, er waren natuurlijk wel veel meer mensen dan op een gemiddeld geologen feest, maar ja, hier is medicijnen ook een grote studie. De muziek was wel een beetje anders, maar ik heb prima kunnen dansen. Ow ja, nog een plus puntje: de eerste twee drankjes waren gratis! Op een gegeven moment was echt iedereen Marianne kwijt, maar ach wij dansden gewoon door. Wat bleek, zij heeft de halve avond in de auto liggen slapen.

 

Die avond ben ik bij Marianne blijven slapen en de volgende ochtend hebben we de opening van het voetbal gekeken. Wat verschrikkelijk duits was dat zeg! Ik denk dat alle mensen hier nu denken dat alle duitsers in lederhosen lopen en constant op hun knieenen slaan! Ach ja, ze doen het zich zelf aan.

 

Ik ga nu stoppen met typen. Wat er zaterdag en zondag gebeurt is vertel ik later wel. Ik moet mijn tas nog inpakken voor de reis van vanavond, en het huis moet ook nog een beetje schoongemaakt worden. Aaah. We vertrekken zekers te weten vanavond naar Merida. En aangezien Merida niet zo ver van San Christobal ligt, vertrek ik vrijdag naar Elke en ga ik volgende week lekker met Elke Venezuela verkennen. Waar een sterfgeval al niet goed voor is. (of mag ik dat niet zeggen)

 

Ik hoop dat alles goed gaan in Nederland. Ik heb net gehoord dat het bij jullie 30 graden is, dus jullie mogen niet meer zeuren!! Zo gauw als ik een internet cafee vind schrijf ik verder.

 

Groetjes

Reacties (2) :: Geef een reactie! :: Permanente Link

• 5/6/2006 - tis gewoon koud hier!!!

hey allemaal,

 

Hoe is het daar? Tis al weer even geleden dat ik gemeeld heb, maar er is ook niet veel gebeurd tussen door. Natuurlijk heb ik wel wat extra yoga lessen gehad, dus ik wordt met de dag leniger :)

 

Vrijdag ben ik met Señora Sonia naar de film geweest. Ze wou wel graag iets doen wat meer bij jonge mensen zoals ik past. En ja, dan is de film een goede uitkomst. Ben naar ´Soltero en casa´ geweest. ik weet niet wat de engelse naam is, maar hij was lekker standaard. (jongen en meisje verliefd op elkaar, iets gaat mis, ruzie, jongen en meisje toch weer verliefd op elkaar, aaaah)

 

Zaterdag met maria, haar moeder en twee tantes naar het strand geweest. We gingen in een oude pickup. hihi, maria en ik achter in. super lekker, al was het wel een beetje ver weg. Er was dus niet veel tijd om te zwemmen. Helaas was het ook helemaal bewolkt dus zijn we er maar weer snel uit gegaan. Alleen toe waren we de oude vrouwen kwijt, zoals maria dat zei :) en hebben we wel 1,5 uur op het pleintje gewacht. en toen was het natuurlijk heel laat. hup, in de auto, want we moesten ook nog terug. Je zal wel denken: hey! Ilse heeft niet geschreven wat ze daar aan het strand gegeten heeft! Heel goed, we hadden de hele dag nog niets gegeten!! Pas toen we bijna in Valencia waren werd er een gebraden kip gekocht, die maria en ik dan ook bijna helemaal verorberd hebben. We leken wel wilden :)

 

Voor iedereen die wil weten hoe het met Elke gaat. Ik heb haar gister gebeld. Ze is klaar met haar veldwerk, het duurde niet zo lang als dat ze gepland hadden. Misschien ga ik volgende week bij haar op bezoek. Ik ben heel benieuwd naar haar gastgezin. Maar tegen die tijd horen jullie wel meer.

 

Groetjes Ilse

Reacties (2) :: Geef een reactie! :: Permanente Link

• 31/5/2006 - Naar het internetcafe gestuurd :(

hey allemaal,

 

Even een berichtje tussendoor, want ik ben zowaar naar het internetcafe gestuurd (zoals ouders hun kinderen naar het zwembad sturen als ze even genoeg van ze hebben). Ik zal even uit leggen waarom:

 

Gister ben ik naar mijn nieuwe gastgezin gegaan, of meer een gastmoeder, want er is verder niemand. Een hele aardige mevrouw, maar ze moest even haar nagels laten doen, dus heeft ze mij maar naar een internetcafe gestuurd. Dus daar zit ik dan.

(ik en Sonia)

 

Ik zal maar verder gaan met wat ik zoal beleefd heb. (tis niet zo veel hoor :) Zaterdag zijn we naar het strand geweest, Patanemo, de mooiste in de omgeving zegt de Lonely Planet. En het was er ook heel mooi. Het was er helemaal niet druk, maar wat wil je in een land waar je in principe elke dag wel naar het strand kan! De zon scheen prachtig, iets te veel voor mijn doen eigenlijk. Ik heb practisch de hele tijd in de schaduw gezeten, maar daar was het ook prima vertoeven. Maria?s familie heeft zich volgens mij als doel gesteld mij zo veel mogelijk traditioneel Venezuelaanse dingen te laten eten, dus ook op het strand. Ik heb een soort van gesuikerd kokos schraapsel gegeten, inmens machtig! maar dat is logisch gezien de hoeveelheid suiker. En er werd een potje zee?beestjes? gekocht. Nu ben ik niet zo?n vis-fan, maar moet zeggen dat alle beestjes prima smaakten. Aan het eind van de dag was ik verschrikkelijk verbrand en hebben we gezellig de auto gewassen :)

 

Zondag wilden we naar een concert van Queen, het stond overal in de stad aangeplakt en het was toch gratis. Voor de duidelijkheid, het was natuurlijk niet de echte Queen, maar een stel argentijnen die hun liedjes zongen. Desalnietemin leek het ons wel grappig. Helaas, daar aangekomen bleek het hele park vol te staan met een soort van heavy-metal-fans. Niet helemaal ons volk. Toen bleek dat die Queen imitators voorlopig nog niet gingen optreden, en we tot die tijd naar een symphonie orkest dat beatle-muziek speelde moesten luisteren, zijn we maar weggegaan. We zijn maar een ijsje gaan eten. (voor geinteresseerden: het ijs bij Nijkamp is lekkerder)

 

De hele maandag heb ik op mijn reet gezeten. En dat heb ik veel gedaan, gezien de hoeveelheid boeken dat ik al uit heb :) Dinsdag was dus mijn transfer van maria?s huis naar die van Se񯲡 Sonia.

 

Je zult het geloven of niet, maar ik ben vanochtend met Señ¯²¡ Sonia naar joga les geweest. Niets voor mij kan ik al zeggen. Veel te zweverig. Ik was blij dat ik niet alles verstond, want volgens mij is het een soort gym-religie. Misschien kan ik op dat schooltje wel helpen met joga voor gehandicapten, dat lijkt me wel hardstikke leuk, want volgens mij moet het heel rustgevend zijn voor zulke kinderen. Ik ben beniewd. Voorlopig ben ik dus een devoot joga-gangster. (Niet te hard lachen a.u.b) Na de les zijn we ook nog naar een bejaarden tehuis geweest om joga les (of wat er voor doorgaat) te geven. Het was een prive-bejaarden tehuis, wat vaak betekend dat het een miljoen keer beter is dan de openbare, maar het was echt een beetje triest wat je daar zag. Heel anders dan in nederland. De mensen hebben niet genoeg rolstoelen en als ze er al een hebben is die super oud. Er staan bedden op de gang, en al het meubilair lijkt gewoon bij elkaar geraapt te zijn. Wel sneu. Leer je toch waarderen dat je gewoon in Nederland oud wordt, en een lekker opgemaakt bejaardenhuis-bed op je ligt te wachten.

 

Dat was het voor nu. Toch een aardig verhaal, maar dat scheelt me weer typen de volgende keer!

 

Tot snel, Ilse

Reacties (3) :: Geef een reactie! :: Permanente Link

• 26/5/2006 - Ilse gaat klasiek (naar een concert met Gustavo Dudamel)

Hoi Allemaal,

 

Daar was ik (al) weer met een verhaaltje. Vandaag is het een rustige dag, dus heb ik mooi even tijd om wat te vertellen. Wel jammer dat je op zo´n rustige dag niet even lekker kan uitslapen, twas om 8 uur al te warm om in bed te blijven liggen.

 

Afgelopen keer ben ik gestop met vertellen dat we even naar het strand waren geweest. (klopt niet helemaal zie ik net, nu krijgen jullie nog een keer het park verhaal maar dan langer :)

Die dag daarna ben ik met maria naar het park geweest. Heerlijk! Al moesten we eerst zo´n drie volgepakte bussen nemen om er te komen. Je hebt het gevoel dat je 3 rondjes om de stad rijdt, maar het is echt een reusachtige stad. Het park was een verademing. Het is hier prima vertoeven als je maar in de schaduw bent. Toen we even in het gras zaten kwam er een leguaan naar ons toe lopen, heel grappig. Daarna nog even wat rond gelopen in de stad.

 

Woensdag moest maria ´even´ naar school. We gingen gelijk met haar broertje want die had om 7 uur les. Dat betekend dus dat je om half 5 uur opstaat om half 6 op de bushalte te zijn. De bus komt pas om 6 uur, maar aangezien er meer studenten zijn dan bussen is het belangrijk dat je je als eerste meld. Dus daar zit je dan vroeg in de morgen op het busstation. Ik was blij dat ik nog niet helemaal aan het tijdsverschil gewend was, anders had ik 5 uur sochtends nooit getrokken.

 

Maria moest op school haar scriptie bespreken (hey, waar ken in dat van??) en daarna hebben we wat gebabbeld met wat studenten en docenten. Men gaat hier zo anders met elkaar om! Als je een docent tegenkomt roep je gewoon: Hola Profi! En geef je hem/haar een knuffel. Dat zie ik mezelf nog niet doen op de uni! Met een vriend van maria hebben we daarna een tour over het universiteits terrein gedaan. Het is hier heel anders dan bij ons. Ze hebben zoveel ruimte. Haar faculteit bestaat uit meerdere losse gebouwen, die een beetje romeins aandoen. De lokalen staan in een rechthoek, met aan de binnenkant een afdakje tegen de zon en in het midden een tuin met bomen (heerlijk). Ze hebben hier een heel mooi sport terein, waar de studenten gratis kunnen sporten. Er is een atletiekbaan, twee 25m zwembaden, een overdekte basketbal veld (als een soort theater) en nog veel meer, super luxe! Smiddags zijn we weer naar haar faculteit gegaan waar we even gebabbeld hebben met de directeur. Ik moest hem beloven dat ik een keer een presentatie ga geven over de universiteiten in Nederland, ai. Daarna werd ik zowat bedolven onder de kadootjes, er komt natuurlijk niet elke dag iemand uit nederland, hmm. Om 3 uur kwam Juan, marias vriendje en blond (?), en zijn we even naar het strand gereden (+/- 1 uur), waar we hebben gewandeld.

 

Gister moest maria weer even naar de uni, maar we konden uitslapen, ik mocht er om 7 uur uit :) We hadden pech, want er kwamen geen taxis. We zijn toen naar de bushalte gelopen, waarna er geen bus kwam. Daar sta je dan met zo´n 100 studenten en geen bus. Iedereen is toen op zijn eigen manier naar school gegaan, voor ons was dat dus 3 bussen, bleh. Op de uni was er niet veel te doen.

Een vriendin van maria belde of wij mee wilden naar een concert van een vriend van hun. Dat bleek dus een super bijzondere aangelegenheid te zijn. Het studenten koor van Maria´s universiteit zong samen met die van Maracay met het Venezuelaans simphonie orkest. Met als dirigent Gustavo Dudamel, die dus echt super beroemd is! Hij had pas geleden een super belangrijke dirigeerprijs gewonnen en gaat straks het orkest van Straatsburg dirigeren. (dat is toch een bekend orkest of niet?)

 

Het was een supermooie voorstelling, ik had nog nooit zo´n voorstelling gezien, maar het was echt prachtig! Ik vond het superknap dat er zoveel mensen samen zo goed een instrument kunnen bespelen. Hmm, normaal hoor je het alleen op cd´s ofzo, maar nu zie je ook echt de mensen die het doen.

 

Dat was het weer voor vandaag, morgen gaan we waarschijnlijk echt naar het strand, met zwemmen enzo.

 

Ik hoop dat alles goed gaat daar in nederland, ik hoor wel weer van jullie.

Reacties (1) :: Geef een reactie! :: Permanente Link

• 24/5/2006 - Een hele onderneming

Hey allemaal,

 

Dit is mijn eerste berichtje uit het (toch wel heel) zonnige Venezuela.

Ik zal in mijn verhaal beginnen met mijn reis hiernaar toe, want helaas liep dat niet helemaal zoals gepland (maar acht, hoe kan het ook anders :)

 

Zaterdag ochtend begon mijn reis om 9 uur sochtends. Ik ben eerst naar utrecht gegaan, want daar stond mijn koffer al netjes ingepakt op mij te wachten. Ik moest er nog even wat dingetjes bij doen, maar toen was ik klaar om te vertrekken. Steven ( mijn onder huurder) kwam toen ook al binnen wat het allemaal wat hectischer maakte, maar ik overleefde dit alles en sprong met een mega zware koffer op de bus. Vanaf Utrecht vertrok ik naar brussel. Ik wist al dat er werkzaamheden waren tussen den bosch en Brussel dus ik wilde graag via Maastricht reizen, maar dat was te moeilijk voor het normale loket, dus ik moest naar internationaal. Bleh. Gelukkig was het daar niet zo druk. Hop, daar gingen  we 4 uur treinen naar Brussel.

 

In Brussel aangekomen ging ik (met de zware koffer) met de metro naar een jeugdherberg. Moe kwam ik daar aan, hopend dat mn reis er voor die dag op zat. Maar nee! Ze konden me daar vertellen dat er (weet ik veel) iets bijzonders was in brussel en dat alle jeugdherbergen vol zaten!! Ik kon wel huilen!! Ik had nog een kans, maar waarschijnlijk zat die jeugdherberg ook vol. Kon me niet schelen! Ikke daar tegen het advies van die kerel maar gewoon heen gegaan. Ik moest toch ergens slapen! Pff, het was geen makkelijke tocht: 2 metros met een loodzware koffer (en ik heb die loodzware tas nog nooit genoemd he, die was er al die tijd ook nog) Tegen 7 uur kwam ik aan, en ja hoor, er was natuuuuuurlijk nog wel een plekje vrij, ggrrmpf. Ik was dolgelukkig en heb me er meteen geinstalleerd. Die dag zat er op.

 

De volgende ochtend moest ik er om 5 uur uit. Dat is nog niet zo makkelijk als je geen wekker hebt. Ai. Nee, die had ik wel, maar ik kwam er pas op mijn treinreis naar Utrecht achter dat dat misschien wel handig was. Snel heb ik toen een oude ergens uit een kast geplukt, wat kan een mens een mazzel hebben. Dus 5 uur op. 6 uur metro. 6.30 inchecken in Brussel en 7.30 in de trein. Om 9.15 was ik in Parijs en mijn vliegtuig ging om 9.50, ja dat kan dus niet he. Ik als een gek weer inchecken. Verkeerde balie!!! Goede balie was helemaal achter in de hal. Rennen!! Koffer op de band, 6 kg teveel! Dat kost u dan 200 euro. Aai, ik kon al nergens op internet vinden hoeveel ik mee kon nemen dus ik ging uit van de 24 kg die mee mocht naar ecuador. Niet dus. Ik mocht maar 20 kg mee en ik had 26. Dus ik als een gek alles er uit gooien, het kon me ook niets schelen, als ik het vliegtuig maar had. Wat bleek, ik mocht nog wel een extra tas meenemen als handbagage. Wat is de logica achter dat!! Dus ik met twee (volledig scheef ingepakte) tassen rennen naar het vliegtuig. Het was al 9.55!! Gelukkig was 9.50 de tijd om in het vliegtuig te stappen en er stond nog een hele rij mensen te wachten. Ik had zelfs nog even tijd om mijn tassen wat te ordenen. Eenmaal in het vliegtuig kon ik genieten. Ik zat op een plek voor mensen met kinderen, of tewel lekker veel ruimte, en aan het raam. Hmm. De man die naast me zat was super aardig. En ik kan iedereen aanraden Air France te vliegen! Wat een luxe, iedereen had een prive tv waarop je zelf je film kon kiezen of een spelletje op kon spelen, en het eten was prima.

 

Om 2.15 (venezuelaanse tijd) kwam ik aan in Caracas. En om 3 uur zat ik al in de taxi naar het busstation, het ging voorspoedig. Om 4 uur was ik bij het busstation waar ik maria zou ontmoeten. Toen begon het wachten... We zouden om 6 uur met de bus gaan dus ik begon me om 5.30 toch wel zorgen te maken. Ik ging eens een rondje lopen, en ja hoor nadat ik dacht dat ik haar nooit zou vinden hoor de ik: Ilseee! Maria, haar nicht en vriendje waren er ook al om 4 uur. Ze hadden de hele tijd bij de voor ingang gewacht in de veronderstelling dat dat de enige ingang was. En je raad het niet, ik ben via de achter ingang binnen gekomen en heb de hele tijd in de wacht ruimte gezeten. Het vriende van haar nicht reed ons toen naar maracay en vandaar uit gingen we verder met het vriendje van maria (die serieus bijna even blond en wit is als ik en een echte venezuelaan is!)

 

Om 8 uur was ik bij maria thuis en om 9 uur ging ik lekker slapen, de reis zat er op.

 

De volgende dag hebben maria en ik boodschappen gedaan. Het was wel weer even wennen om in ergens te zijn waar je niemand verstaat (geloof me, een beetje kennis van spaans brengt je niet zo ver, de mensen praten hier supper snel en een beetje binnends monds) Dus ik volgde maria als een halve idioot. Gelukkig is marias familie heel behulpzaam en praten ze speciaal voor mij heeeeel laaaangzaaaam en heeeel duiuiuidelijijk. S avond zijn we nog even naar de kust gereden, helaas was het al donker dus veel zag ik niet. Het geeft je wel echt een vakantie gevoel als je in een warme avond naar de zee staat te kijken, heerlijk.

 

Dat even naar de kust rijden doen ze hier niet zo moeilijk over. Waarom niet? Dat zie je als je even meegaat tanken!!! Ze gooien de auto vol (=50 liter) voor 2 euro!! Dat is toch niet normaal! Een flesje water 0.25L kost 50 cent oftewel: het is duurder dan benzine! Wow, ik keek mijn ogen uit!

 

Vandaag zijn we even naar het park geweest, het was er heel mooi en lekker koel zo tussen de bomen. Toen we even in het gras zaten kwam er zo een leguaan naar ons toe gelopen, ja dan voel je je in het buitenland.

 

Ik zal nu stoppen met schrijven, het verhaal is al veel te lang geworden. Ik hoop dat ik de volgende keer wat beknopter kan zijn. Ik wens alle mensen die hun bachelorscriptie aan het schrijven zijn, veel sterkte, jullie komen er wel doorheen! (ik bedenk me net dat ik over een stuk text zo groot als deze ongeveer 2 dagen deed tijdens het schrijven van mijn scriptie, ai)

 

Tot de volgende keer.

Reacties (4) :: Geef een reactie! :: Permanente Link

• 9/5/2006 - Over twee weken is het zo ver!!

Hoi allemaal,

 

Alles is bijna geregeld, de koffers moeten nog gepakt worden, maar dan is het zover en vertrek ik op 21 mei naar Venezuela.

 

En op deze manier zal ik jullie op de hoogte houden van al mijn avonturen. (nu nog hopen dat ik wat avonturen ga beleven natuurlijk)

 

Tot over 2 weken!

Reacties (6) :: Geef een reactie! :: Permanente Link

Over mij

Adres Maria: Parque Res. Flor Amarilla, Calle Las Palmas # 86-51, Valencia, Edo Carabobo, Venezuela

Links

Home
Bekijk mijn profiel
Archief
Pagina 1 van 1
Laatste Pagina | Volgende Pagina